Т.САЙХАН

Хавар болоход, хотын гудамжинд үзэж харах зүйл нэмэгддэг.  Сүхбаатарын талбайн өмнө шатарчид налайж, сайн дурын уран сайханчид хаа нэг автобусны буудал дээр “уран бүтээл”-ээ хүргэх нь бий.  Тэдний нэг нь Б.Эрдэнэсайхан ах.  Тэрээр Багшийн дээдийн өмнө 10 гаруй жил гармон хөгжим тоглож байна. Эвхдэг жижиг сандлаа тавиад л  Д.Эрдэнэсайхан ах “ажлын байрандаа тухалж” харагддаг.  Олон жил эзэнтэйгээ хамт яваа  хөгжим нь хуучирч муудсан ч дуугаралт нь хэвээрээ санагдана.  Мөнгөний богцоо хөгжимнөөсөө сайтар уяж аваад л тэрээр  ажлаа эхлэж байгаа юм. Тэрээр голдуу амралтын өдрөөр энд ирж хөгжмөө тоглодог гэнэ.  Түүний тухай сонирхон асуухад тэрээр 1961 онд төржээ. Найман настайдаа осолд орж хоёр нүд нь хараагүй болсон байна.  Тэр цагаас эхлэн Д.Эрдэнэсайхан ах орчлонг харах эрхгүй болсон юм. Гэхдээ чадахгүй, мэдэхгүй, хараагүй гээд гутарч зүгээр суусангүй. 1979 оноос Хараагүйчүүдийн үйлдвэрт ажиллажээ.  Шүүр, уут хийж, эсгий урлалд суралцан хорвоог харах нүдгүй ч тэр мэдрэмжээрээ амьдралаа авч яваа.  Өнгөрсөн хугацаанд гурван хүүхдийн эцэг болж одоо эхнэр хүүхэдтэйгээ Хараагүйчүүдийн байранд амьдардаг байна.  Ажлын өдрүүдэд үйлдвэртээ ажиллан, чөлөө заваараа хөгжмөө тоглож суугаа түүнийг хараад ёстой амьдралын төлөө тэмцэж байгаа мэт харагдана.  Тэрээр “Би дулаан цаг ирэхийг хүлээдэг. Хөгжмөө тоглоод суухсан гэж яардаг.  Энд өдөр суугаад бас ч гэж хөөрхөн мөнгө олно. Амьдралд маань жаахан ч гэсэн нэмэр болдог” гэж байв.  Ийнхүү сэтгэлийнхээ мэдрэмжээр амьдралаа бүтээж яваа нэгэн эгэл ертөнц бидний дунд байна.

Эх сурвалж: www.polit.mn